tongue in cheek

my scrapbook

Ask me anything

Archive

RSS

Theme
  1. pretty accurate

    Do you want to know what the ambition of our generation is, Wanda? We all want to be Chinese mystics living in thatched huts, but getting laid frequently.


    Leonard Cohen, The favourite game, 1963

    via Lena Delveroudi (fb)

  2. Comments
  3. a burden

    silezukuk:

    Απόσπασμα (σελίδες 40-49) από το Paying for It, A Comic-Strip Memoir About Being a John”, του Chester Brown / 280 σ. Drawn & Quarterly, Montreal 2011

    ___

    imageimageimageimageimageimageimageimageimageimage

  4. Comments
  5. nevver:

Calvin and Hobbes
  6. Comments
  7. maybe the poets are right*

    Τώρα που όλα έχουν περάσει (…), σκέφτομαι ότι εκείνη η ταύτιση (…) ήταν μάλλον μια ερωτική παραίσθηση. Παραίσθηση που είναι, άλλωστε, μια ορισμένη πολυυμνημένη λειτουργία του έρωτα, ο οποίος ενώνει τα σπασμένα σου κομμάτια, τα θηλυκώνει τρυφερά, κι εσύ νομίζεις ότι τίποτα δεν χάθηκε, όλα είναι εδώ και σε φυλάνε - το μαύρο χώμα είναι το παιδικό σου κρεβατάκι, και ο σκληρός ουρανός η κουβερτούλα σου.


    image




    *maybe love is the only answer




    ημι-ρημπλόγκ απο ‘δώ

  8. Comments
  9. ζε τ’αιμ μελανκολί


(του Τόλη) ζε τ’αιμ μελανκολί


(του Τόλη)
    High Resolution

    ζε τ’αιμ μελανκολί






    (του Τόλη)

  10. Comments
  11. Η anadysi θυμάται το Κοχύλι του Ο.Ελύτη σε μια παραλία στης Νάξου by Thea Himona on Mixcloud

  12. Comments
  13. same shit, different habits

    When young one builds up habits of work that one believes will last a lifetime and withstand any catastrophe. Over twenty years I have probably averaged five hundred words a day for five days a week. I can produce a novel in a year, and that allows time for revision and the correction of the typescript. I have always been very methodical and when my quota of work is done, I break off even in the middle of a scene. Every now and then during the morning’s work I count what I have done and mark off the hundreds on my manuscript. No printer need make a careful cast-off of my work, for there on the front page of my typescript is marked the figure - 83,764. When I was young not even a love affair would alter my schedule. A love affair had to begin after lunch, and however late I might be in getting to bed - so long as I slept in my own bed -I would read the morning’s work over and sleep on it. Even the war hardly affected me. A lame leg kept me out of the Army, and as I was in Civil Defence, my fellow workers were only too glad that I never wanted the quiet morning turns of duty. I got, as a result, a quite false reputation for keenness, but I was keen only for my desk, my sheet of paper, that quota of words dripping slowly, methodically, from the pen. It needed Sarah to upset my self-imposed discipline. The bombs between those first daylight raids and the V1s of 1944 kept their own convenient nocturnal habits, but so often it was only in the mornings that I could see Sarah, for in the afternoon she was never quite secure from friends, who, their shopping done, would want company and gossip before the evening siren. Sometimes she would come in between two queues, and we would make love between the greengrocer’s and the butcher’s.

    But it was quite easy to return to work even under those conditions. So long as one is happy one can endure any discipline: it was unhappiness that broke down the habits of work. When I began to realize how often we quarrelled, how often I picked on her with nervous irritation, I became aware that our love was doomed: love had turned into a love-affair with a beginning and an end. I could name the very moment when it had begun, and one day I knew I should be able to name the final hour. When she left the house I couldn’t settle to work: I would reconstruct what we had said to each other: I would fan myself into anger or remorse. And all the time I knew I was forcing the pace. I was pushing, pushing the only thing I loved out of my life. As long as I could make-believe that love lasted, I was happy - I think I was even good to live with, and so love did last. But if love had to die, I wanted it to die quickly. It was as though our love were a small creature caught in a trap and bleeding to death: I had to shut my eyes and wring its neck.

    And all that time I couldn’t work.


    Graham Greene, The End of the Affair, 1951

  14. Comments
  15. 37°09’30.3”N 24°31’15.4”E

    (via Nikos Krikelis)

  16. Comments
  17. "she is aware: what a moment ago she was so afraid to lose…is already in itself … a loss."

     - Slavoj Zizek, Enjoy Your Symptom  (via alterities)

    (via alterities)

  18. Comments
  19. 86 Stoke Newington High Str.

  20. Comments
  21. να μου διαβούν οι πόνοι

  22. Comments
  23. as we kiss goodbye the sun sets

    Έριξα γρήγορα ό,τι πιο άνετο είχα πάνω μου, φτάνοντας όμως στο λιμάνι κατάλαβα πως το πιο κοντό φόρεμα δεν ήταν η καλύτερη ιδέα έτσι που λυσσομανούσε. Εφτά μποφώρ, το κράταγα από τη μια άκρη, φούσκωνε η άλλη, έπιανα το πίσω, μου ξέφευγε το μπροστά, σαν τη μέριλυν αλλά στο πιο άγαρμπο και πολύ πιο ντροπιασμένο. Καταφύγαμε στο μικρό καφενείο της προβλήτας για μια ρακή μέχρι να φανεί το πλοίο, περνώντας με κατεβασμένο το κεφάλι ανάμεσα από τα τραπέζια ακούω τον παππού να μου απευθύνεται δυνατά, σχεδόν συλλαβιστά: “αμάν, αμάν, Σουλεϊμάν”.


    image


    Στο συμβολαιογραφείο του Α. υπογράφω τα διάφορα ενώ παρατηρώ δίπλα του ένα φάκελο με τη χειρόγραφη επιγραφή “η διαθήκη μου”. Πεθαίνει ο ένας μετά τον άλλο, το ένα χαστούκι μετά το άλλο, δυνατό, μας παραλύει. Δεν ξέρω πόσα συλληπητήρια έχουμε πει πια τους τελευταίους μήνες, στεφάνια στείλει, πόσο κλάψει κι ανεπιτυχώς παρηγορήσει· πόσες φορές παγώνω στον πρωινό καφέ καθώς σκέφτομαι πως είναι αδύνατο να λείπει δια παντός αυτό ή εκείνο το πρόσωπο. Κι όμως.

    Το πρωινό που πέθανε η μαμά της Κ. είδα μετά από λίγο στο φβ αυτή τη φωτογραφία, μου φάνηκε κατάλληλος αποχαιρετισμός για τη γυναίκα στο σπίτι της οποίας έχουμε περάσει τόσα καλοκαίρια.


    image

    (skyros island friends fb page: Ανατολή του Ηλίου, Σκύρος, Μώλος/ photo: Θανάσης Καπουτσίδης)

    [Δεν είναι μόνο που κάποιος φεύγει ξαφνικά και βίαια από τη ζωή, είναι και η βία των τετριμμένων λόγων (“τουλάχιστον δεν πόνεσε”, “ε, ξεκουράστηκε η γυναίκα”, “δεν πρόλαβα να τη χαιρετήσω”, “αλίμονο σε αυτόν που φεύγει”), μαζί με το χαστούκι μια λεκτική τύφλωση σε βαράει κατακούτελα].



    Στο όνειρό μου βλέπω μια άγνωστη ομάδα ανθρώπων πρωτοστατούντος του Κ.Δ. Από την παρουσία του συμπεραίνω πως θα πρόκειται για τους συμμετέχοντες σε ένα μίνι συνέδριο που παρευρέθηκα τις προάλλες. Δε συγκράτησα τα πρόσωπά τους, προσπάθησα να συγκρατήσω τις ομιλίες τους αλλά όλη την ώρα κοίταζα το κινητό μου, μόλις είχα γυρίσει από Ελλάδα και το μυαλό μου ήταν αλλού. Στο όνειρο είχαν καθίσει κάπου να δειπνήσουν αλλά δεν είχε θέση για μένα, έπρεπε να προστεθεί ένα τραπέζι, έψαχνα για ώρα μέχρι που τελικά βρήκα ένα:  το σήκωσα με όλη μου τη δύναμη και το έφερα κοντά, το πήγαινα από εδώ, το πήγαινα από εκεί, κανείς δε μου έλεγε όμως πού να τ’αφήσω. Ξύπνησα προτού δω αν έκατσα να φάω μαζί τους.

    (Ευτυχώς το υποσυνείδητο είναι το μόνο που δε μου βάζει δύσκολα τελευταία).

    image

    Με Μ. και Γ. σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους το ίδιο καλοκαίρι μετράμε τους αθάνατους που συναντούμε στο δρόμο μας.

    image



    Κατά τ’άλλα, τα γνωστά: έξω από την αγκαλιά όλα είναι φυλακή

  24. Comments
  25. shadagasta:

    η υγρασία έχει σκαρφαλώσει στην πλάτη μου

    κοιμάται στη λακκούβα της ραχοκοκαλιάς μου

    ενώ έξω ξημερώνει πάντα ο ίδιος ιούλιος

    κι εγώ αισθάνομαι τόσο κουρασμένη

    σα να μου πήρε εκατό χρόνια

    για να μάθω

    πως τα όρια δεν είναι ανύπαρκτο τοπίο

  26. Comments
  27. "

    18. Work from pithy middle eye out, swimming in language sea

    19. Accept loss forever

    "

     -

    (hm)

    points 18 and 19 of Jack Kerouac’s 30-point list, entitled Belief and Technique for Modern Prose. 

  28. Comments
  29. "9. Nulla dies sine linea [‘No day without a line’] — but there may well be weeks."

     -

    (say that again)

    no 9 of Walter Benjamin’s The Writer’s Technique in 13 Theses

  30. Comments