tongue in cheek

different area codes

Περπατήσαμε κοντά στο ποτάμι, μπήκαμε στο μπαρ με ψιλό χιόνι και βγήκαμε να τα βρούμε όλα πάλλευκα, ήσυχα (λες και το χιόνι ήταν μονωτικό), γαλήνια. Πρώτη φορά παρατήρησα τη σκιά του χιονιού όταν πέφτει, ένιωθα να έχω παραισθήσεις… ύστερα έπαιξε ο σχετικός χιονοπόλεμος, στο τσακ πρόλαβα το τελευταίο τραίνο. Στο βαγόνι οι άγγλοι με τα λεπτά τους μπουφάν -  όσοι είχαν σκούφο κι ηταν ντυμένοι καλά μιλούσαν ζωηρά, σε κεντροευρωπαϊκές γλώσσες.  Α, κι εγώ. Κάποια στιγμή έπιασε ένας να τραγουδά το ρεφρέν απο δω, μια βλακεία, δύο στίχοι όλοι κι όλοι, κι όλο το βαγόνι άρχισε να τραγουδά μαζί του, ξανά και ξανά  - ένα μπουκάλι με κρασί πηγαινοερχόταν μεταξυ αγνώστων. 

Μετά δεν είχα λεωφορείο να γυρίσω σπίτι, περπάτησα πολύ, τα όμορφα σουεντ μποτάκια μου καταστράφηκαν για πάντα αλλά μου έκανε τόσο καλό. Είναι ωραίο το χιόνι, ειδικά όταν πέφτει σπάνια: όπως τρίζει κάτω από τις σόλες, δε σε αφήνει να κάνεις δυσάρεστες σκέψεις (μία έκανα και γλίστρησα, παρολίγο να φάω τα μούτρα μου),  αντανακλά δε το φως με τέτοιο τρόπο, σε φωτίζει απο χαμηλά και σε κάνει να νιωθεις όμορφος, σαν όλοι οι προβολείς του σύμπαντος να ναι στραμμένοι πάνω σου… 

Βέβαια έλιωσε ήδη, βαρέθηκε και το σύμπαν με την πάρτη μας.